CANAL DE PRÓXIMOS POLITÓLOGOS

jueves, 5 de febrero de 2009

"Bolonia no tiene nada que ver con la propiedad o el tipo de las universidades, sino con la compatibilidad entre sistemas"

Ján Figel', comisario de Educación europeo, está viviendo desde una posición privilegiada la instauración de un sistema de Educación Superior único para todos los países de la UE. De ello, y en especial del papel de España, «algo atrasada», ha hablado con CAMPUS.

Pregunta.- ¿Qué países están encontrando mayores dificultades en la adaptación a Bolonia? ¿Corre peligro el objetivo?
Respuesta.- El tiempo es oro, pero lo más importante es que toda Europa se está moviendo y España también. Unos van más rápidos, otros llegarán más tarde, pero todos vamos en la misma dirección. A la educación española le interesa mucho ser compatible con la del resto de Europa y el mundo, modernizarse, invertir en calidad, avanzar en el reconocimiento de titulaciones, renovar el sistema de calificación y conectar los conocimientos con el mundo empresarial. España lleva un atraso, pero espero que avance gradualmente hasta ponerse al día en el horizonte de 2012.

P.- Si las protestas estudiantiles se mantienen o incluso se agravan, ¿se plantea la Comisión Europea revisar el Proceso?
R.- Bolonia es voluntario, no obligamos a nadie, está en manos de cada Estado, que es el propietario del Proceso y quien decide cómo quiere moverse adelante. El 'tempo' y el ámbito de las reformas lo puede decidir cada Gobierno e incluso dejar algunos estudios fuera de Bolonia. Hay 46 países con diferentes modelos y ejemplos concretos de cómo adaptarse. El proceso es lo suficientemente flexible para todos como para aprovecharlo y beneficiarse. España puede escoger quedarse fuera, pero advierto que todo el Continente está dentro. ¿Si es bueno para Suiza, Noruega o Rusia por qué no va a serlo para España? Y más aún cuando nos enfrentamos a una crisis económica: la respuesta debe ser más y mejor educación, España debe responder a la crisis con Bolonia. Una veintena de países de fuera de la UE quieren formar parte del Proceso, lo que demuestra que la Universidad europea es cada vez más atractiva a nivel global. En abril nos reuniremos con los ministros europeos de Educación en Louvain-la-Neuve (Bélgica) para analizar el Proceso y ver qué países tienen problemas e incumplen la agenda.

P.- Poca movilidad de estudiantes y profesorado, endogamia y falta de internacionalización, inversión insuficiente... ¿Cuáles son los principales problemas del sistema universitario español? ¿En qué va retrasado?
R.- Simplemente no aplica los principios de Bolonia y así pone trabas a los profesionales más cualificados. Todavía hay muchas quejas por el no reconocimiento de los títulos, el sistema de tres ciclos no se ha introducido aún, mientras que en otros países ya funciona totalmente, el diploma suplementario no se da automáticamente sino que se tiene que pedir y, encima, pagar. Por otro lado, España es muy atractiva para los estudiantes 'Erasmus', es el destino más popular, junto a Francia. En 20 años, 236.000 estudiantes españoles se han ido a estudiar al extranjero, un 14% del total comunitario, es muchísimo. Eso prueba que los estudiantes españoles están con Europa.

P.- ¿Le preocupa que se extienda una corriente antieuropeísta en algunos sectores universitarios que ven Bolonia como una privatización encubierta de la educación superior?
R.- ¡Se equivocan! Europa es un mosaico, en algunos países la educación está fuertemente financiada por los gobiernos y predominan las universidades públicas, mientras que en otros son más potentes las privadas. Pero Bolonia no tiene absolutamente nada que ver con la propiedad o el tipo de las universidades, sino con la compatibilidad entre sistemas. Las universidades públicas españolas seguirán siendo públicas, lo han entendido mal. La educación debe modernizarse para adaptarse a una sociedad y un mundo cambiantes. Lo que era suficiente hace 20 años es insuficiente hoy; la Universidad europea tiene ya 920 años, pero no se hace frente a los retos de futuro cantando la gloria del pasado. España debe estar en la 'Champions'. ¿Por qué en España tenéis los mejores futbolistas de Europa? Porque os gusta el fútbol y lo amáis, pero también porque invertís y aceptáis los futbolistas extranjeros cualificados, porque reconocéis su titulación aunque hayan competido en otras ligas. ¿Por qué no hacéis lo mismo con la Educación? España debe tratar a sus universitarios como a sus futbolistas, ofrecerles condiciones atractivas y beneficiosas para estar en la 'Champions League' de la Educación. Eso es Bolonia.

P.- ¿Qué medidas se están adoptando para frenar la fuga de cerebros?
R.- España debe dejar de quejarse de la fuga de cerebros y de Bolonia y actuar, moverse. Lamentarse no sirve de nada e impide encontrar una solución. España es la mejor en fútbol porque se abre al extranjero y debe mirar así el Proceso de Bolonia, abrir las universidades a los intercambios, a la movilidad internacional, a la calidad, a la investigación, para que sus cerebros no se fuguen. Europa, en cualquier caso, está mejorando, la cantidad de estudiantes que vienen de otros rincones del mundo está creciendo y ahora lideramos la clasificación mundial de escuelas de negocios.

P.- Una consecuencia directa de la fuga de cerebros es la dificultad de desarrollar las investigaciones en proyectos comerciales, el llamado proceso de transferencia de conocimiento. ¿Qué soluciones se pueden aportar desde la Comisión a este problema?
R.- La sociedad del conocimiento sólo se puede construir cuando el conocimiento se valora, cuando no es únicamente el ministro de Educación quien le da apoyo, sino la sociedad entera, cuando se dan las condiciones adecuadas para la creación de conocimiento, su diseminación y su transferencia. Y eso significa Investigación, Educación e Innovación, es un triángulo en el que solo dos patas no son suficientes. Debemos poner juntos a universidades, centros de investigación y empresas; no es ningún peligro, es normal, son autónomos pero se necesitan. Es imprescindible fijar colaboraciones estables entre universidades, investigadores y empresas. El nuevo Instituto Europeo de la Tecnología será un vivero para estas colaboraciones.

P.- España perdió la sede del Instituto, que no estará en Sant Cugat del Vallès sino en Budapest, pero ¿está aún a tiempo de participar en el proyecto?
R.- La sede física sólo podía ser una y competir por ella está bien, pero el trabajo real se realizará en las comunidades de conocimiento e innovación, que impulsaran proyectos de energías renovables, cambio climático y nuevas tecnologías de la información. Y esa es una gran oportunidad para España: les animo encarecidamente a que se presenten.

P.- España tiene más universitarios que sus vecinos pero invierte menos: el 0,9% del PIB desde 1995 en educación superior y el 0,08% en becas y ayudas, mientras que la media de la OCDE es del 1,3% y del 0,25% respectivamente. Zapatero prometió el 1,5% en los programas electorales del 2004 y 2008 ¿Qué consecuencias tendrá esta falta de inversión?
R.- La Educación es la mejor inversión de futuro, da muchos más beneficios que las inversiones en el sector bancario. Y especialmente ahora, cuando vemos cómo muchos bancos se hunden. Educar es preparar a la población para los retos de futuro, para la globalización, y no debe verse como un gasto sino como la mejor inversión. Y lo digo como político, pero también como padre de mis hijos. Debe ser una prioridad de toda la sociedad: no solo del Gobierno nacional, también de los presupuestos autonómicos y locales, y de las empresas.

D.N.I.
Nacido en Vranov nad Toplou (Eslovaquia), el 20 de enero de 1960, Ján Figel' está casado y tiene cuatro hijos. Estudió, entre 1978 y 1983, Ingeniería Eléctrica en la Universidad Técnica de Kosice. Ejerció de ingeniero hasta 1992, cuando comenzó su carrera política en la Comisión de Asuntos Exteriores del Consejo Nacional de la República Eslovaca. Ha estudiado Relaciones Internacionales en Georgetown (EEUU) y Amberes (Bélgica) y ha enseñado en la Universidad de Trnava (Eslovaquia).

Albert Segura

Fuente: El Mundo, 04.02.2009

martes, 3 de febrero de 2009

Paripé en el chiringuito de Vicepresidencia

La convocatoria de 336 plazas en el Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar en vísperas de las elecciones reúne, en grado superlativo, los rasgos de las oposiciones de otra época. La igualdad de oportunidades y la transparencia de las que alardea el vicepresidente Quintana cada vez que le ponen un micrófono delante -ayer mismo, en Los desayunos de TVE - quedan en solfa ante actuaciones como esta que no son otra cosa que un mero trámite para hacer fijas a personas que, con todo el respeto para su trabajo, entraron a prestar servicio en centros de mayores y galescolas por el nada objetivo procedimiento digital. Una supuesta oposición donde un año de trabajo pesa la mitad de la puntuación (entre otros favoritismos) es un paripé propio de un monumental chiringuito pagado con dinero público, como los que proliferaron tiempo atrás y que el bipartito iba a demoler en aras de una Administración laboralmente construida bajo los principios de legalidad, igualdad, mérito y capacidad, como debiera ser.

Ignacio Carballo


Fuente: La Voz de Galicia, 03.02.2009

jueves, 15 de enero de 2009

¿Por qué no dimiten?

Usted cree que posee la respuesta correcta al interrogante. No dimiten porque le tienen apego al cargo, por la erótica del poder, porque en la política nadie es culpable. Quizá esté equivocado. No dimiten porque en el fondo de sus huesos, donde hasta el tuétano duele la verdad, piensan que lo hacen bien. Es más, ellos son siempre inocentes. Cuando la prensa los critica, qué mala es la prensa. En cambio, cuando la prensa critica a los otros, qué razón tiene. Pero ellos, repito, son inocentes.

Que a estas alturas tengamos a la misma ministra de Fomento es una vergüenza para España, para el Pesoe y sus votantes. Y no solo por lo mal que lo ha hecho estos días, sino por lo mal que lo ha hecho siempre. Por su prepotencia. Por esa soberbia que le pesa en los ojos (es la soberbia el gran pecado de la política y los políticos). Por haberse reído de Galicia y de los gallegos. Que sea otro gallego quien la defiende, José Blanco, produce más indignación todavía. Pero ahí sigue la señora Álvarez. Piensa que lo hace bien. Cuando Avellaneda escribió la segunda parte del Quijote , también creía haber redactado un libro eximio. Fue Cervantes, al continuar dando vida a Quijano, quien lo puso en su sitio: era Avellaneda un escritor de segunda. Es el tiempo quien colocará a la señora Álvarez donde merece: un lugar del olvido. Y no solo a ella, sino a alguno más. A los pilotos de Iberia, por ejemplo. Al señor Bermejo, ministro de Justicia. Y, de paso, al hombre que prometió oro para los dependientes de «Galiza» y solo les dejó viento, y viento, y viento...

Xosé Carlos Caneiro

Fuente: La Voz de Galicia, 15.01.09

miércoles, 14 de enero de 2009

Tensións no BNG ante as Eleccións Galegas do 1 de marzo (II)

Movemento Pola Base denuncia a falta de democracia interna no BNG:

Propostas de candidatos ao Parlamento Galego no seo do BNG

Nestes días estase a realizar no seo do BNG asembleas comarcais para propor nomes para conformar as candidaturas desta organizacións as vindeiras eleccións do 1 de marzo. O procedemento a priori parece un método profundamente democrático senón fora pola trucaxe que se fai do mesmo desde o aparato do BNG.

A data da celebración das eleccións no mes de marzo non son sorpresivas para ninguén tan só colle desprevidos aos membros da Executiva e por ilo os prazos de debate non existen. A militancia impídeselle facer unha valoración do traballo levado a diante polo actual grupo parlamentar, non ten cabida a crítica, non ten cabida a opinión diferente a emanada dos cerebros ben pensantes do BNG; todo ilo debido a que as eleccións son o 1 de marzo preto de moi poucas semanas.

Impídese o debate e MANIPULANSE AS ASAMBLEAS para que o resultado das mesmas non sexa imposíbel de amañar na cociña do reparto de poder das familiar e grupos de amigos que hoxe controlan ao BNG. As trucaxes empezan no intre en que todo o proceso se inicia con retraso de xeito deliberado para así impedir o debate e en base ao argumento que o tempo apremia. Aplicase o regulamento de xeito manipulador dependendo do control que se teña da asemblea. Nuns casos propóñense nomes tan só, noutros propóñense nomes e forzase a votación nominativa e a man alzada para demostrar os apoios comarcais a determinadas propostas; noutros casos as asembleas non se convocan para tal fin e inclúese un punto na orde do dia de xeito sorpresivo porque do contrario o resultado seria moito malo para os que mandan.

O respecto as minorías non existen e pretendese vender como democracia gañar votacións. A democracia só existe cando se da un debate previo as votacións e un escrúpulos respecto as minorías ideolóxica, étnicas, lingüísticas ou de calquera outra índole. Desde o aparato do BNG non só se modifican as regras de xogo dependendo das forzas coas que se conta, senón que tamén se impide o debate e marxina a militancia que non comparte os postulados chegados desde arriba en base ao feito irrefutábel de que 6 sempre é máis que 4. Seis sempre será máis que catro en matemáticas puras pero en política os seis sen os catro pode quedar reducido a cinco ou incluso a menos. Nas matemáticas sábese imposíbel chegar a cuadratura do circulo pero en política este absurdo imposíbel teno acadado a UPG ao chamarse comunista e soberanista e ser ao mesmo tempo o motor e cerebro dunha acción de goberno de políticas neoliberais ao servizo do sistema e ao servizo da consolidación dun estado autonomista que nos nega como nación ate no máis básico: no idioma que empregamos todos os días.Galego no seo do BNG

Fonte: http://www.polabase.net

martes, 13 de enero de 2009

Tensións no BNG ante as Eleccións Galegas do 1 de marzo (I)

Encontro Irmandiño, no comunicado que reproducimos a continuación, critica o programa e as candidaturas que presentará o BNG de Quintana ás eleccións autonómicas.

"Ante a proposta de listas que se trae a este Consello Nacional, os membros do mesmo elixidos pola lista do Encontro Irmandiño na Asemblea Nacional de 2006, manifestamos o que segue:

Consideramos que as listas para as Autonómicas do 1 de Marzo non contemplan na súa composición a pluralidade existente no BNG, de feito na práctica todos aqueles que integramos ou apoiamos listas distintas á “oficial” non contaremos con presenza no futuro grupo parlamentar e, lembremos, somos perto do 40% da militancia activa participante na citada derradeira asemblea.

Estas listas insisten e reforzan pola súa ordenación -e os previsíbeis corrementos por nomeamentos para cargos gobernamentais- o predominio en máis dun 50% dun partido que representa escasamente o 10% da militancia do BNG e a exclusión de moitas das maneiras de ver o nacionalismo que integran aínda hoxe a nosa organización, a casa común que foi durante moito tempo o Bloque.

Esta escora é resultado do reforzo do carácter partidista e burocrático na toma de decisións no BNG máis propio dun partido clásico que dunha fronte plural na que debe imperar o entendemento, o consenso e o respecto de todo aquelo que suma. Se isto fose só unha batalla máis polo control sería grave, que iso se faga no momento no que o nacionalismo ten que revalidar o seu apoio electoral popular tras a súa primeira experiencia de goberno galego e que require o meirande esforzo de todos, é dunha cativeza de miras especialmente preocupante.

O noso voto NON a estas listas é un voto SI ao BNG como saíu concibido na súa asemblea fundacional, ao BNG do “proxecto común” que tanto proclamábamos ate hai ben pouco.
O Encontro Irmandiño tampouco puido dar o seu apoio a o programa electoral que persiste e acentúa a deriva de renuncia a defender transformacións esenciais para a cidadanía galega; a defensa da soberanía alimentar, o apoio ao sector agro-gandeiro sobre da base da explotación familiar, a creación dunha banca pública galega ou o compromiso de retirada do Plano Acuícola, son exemplos das emendas presentadas polo Encontro e que foron rexeitadas na súa totalidade".

Fonte: http://www.encontroirmandinho.org

jueves, 8 de enero de 2009

"Chávez quiere ser presidente vitalicio de una Venezuela destruida"

Raúl Baduel fue apoyo de Chávez y su ministro de Defensa hasta julio de 2007, cuando se dio de baja de las Fuerzas Armadas crtiticando públicamente el "raro socialismo que pretende imponer el comandante en Jefe".
Mantiene con Chávez una relación que no le agrada a pesar de que el mandatario es el padrino de su hija menor de dos años de edad. En su entrevista con ABC, el general Raúl Baduel se ha vuelto a poner las botas pero esta vez contra la reelección presidencial indefinida que truncó por primera vez hace un año cuando anticipó que Chávez volvería a la carga con la cuestión. Y se enfrentará tantas veces como sea necesario, "tantas veces como mi compadre insista en perpetuarse en el poder".

-¿Por qué Chávez tiene tanta prisa en lanzar la enmienda para su reelección indefinida?
-Porque conoce los resultados reales del 2 de diciembre de 2007 y cuál es el panorama económico y social que vamos a tener el año que viene. Inevitablemente se terminará el negocio del petróleo. No un mero bajón de los precios, sino algo que va más allá. Y es un tema vital para los venezolanos.

-¿Cómo se enfrenta usted a la enmienda constitucional?
-Más que enfrentar yo digo actuar en favor de la democracia, la libertad y el futuro de nuestro país y de nuestras familias.Su propuesta es inmoral.

-¿Cree que ganará esta vez?
-Chávez ha propiciado el desencanto y la desilusión contra los opositores que ganaron las elecciones regionales. Hay mucha gente que sabe que en los comicios del 23 de noviembre hubo algún tipo de negociación con el gobierno y por ello duda de si votar porque teme que vayan a manipular los resultados. El escenario más favorable para Chávez es una alta abstención y una falta de vigilancia en las mesas.

-¿Cuáles son las debilidades de la oposición interna?
-No entiendo por qué la oposición se coloca siempre en pasivo en vez de activa. La gente cada día confía menos en los partidos llamados de oposición. Lo único que nos queda de democracia es ir a votar. Vivimos en una ficción de democracia. Chávez tiene sometidos al resto de los poderes.

-¿Qué escenario prevé tras las elecciones de noviembre?
-Estoy alzando mi voz para que los venezolanos que queremos la democracia salgamos en su defensa y si Chávez repite el «2D», pues repitamos nuevamente el «No» rotundo que refuerce el muro infranqueable que construimos cuando pretendió crear las condiciones para ser el presidente vitalicio de una Venezuela destruida. Tiene una obsesiva ambición por el poder.

-¿Considera que Chávez es un militar, un fascista, un loco o un tipo inteligente?
-Es un hombre habilidoso. No se puede subestimar de ninguna manera su capacidad de comunicación con esa parte de la población que siempre fue excluida, pero ese sector ya está comprendiendo que lo que promueve es un proyecto personal del más rampante populismo que destruye el aparato productivo del país. El asunto va mucho más allá de lo personal. Lo que está en juego es la democracia, la libertad y el futuro del país porque cada día se destruye más el aparato productivo nacional. En estos diez años hemos recibido más de 890.000 millones de dólares por exportaciones petroleras y ni siquiera tenemos un fondo patrimonial que nos permita tener una reserva para cuando llegue la época de vacas flacas que se vislumbra.

-Chávez es el padrino de su hija menor...
-Eso fue por petición suya, aunque en una ocasión lo negase. Yo, debido a mis convicciones católicas doy mucha importancia a eso y él utilizó algo tan sagrado con fines y propósitos nada claros. Él me pidió ser el padrino de mi hija menor, Isaís Guadalupe del Valle que tiene dos años, pero en una emisora de Lara dijo después lo contrario y que «ojalá que Isaías cuando cumpliera 15 años me pudiera mirar a la cara». No sé que quiso decir con eso.

-¿Qué pretende Chávez con sus vecinos de la América Andina?
-Chávez hace uso indebido de la renta petrolera para su proyecto personal, y muchos Jefes de Estado asumen posiciones de sumisión para conseguir financiación como Nicaragua, Cuba, Bolivia o Ecuador.

-¿Qué supone la compra de armamento ruso?
-Ese gasto no es ni prioritario ni justificado. Venezuela es pacifista y la adquisición de armamento debe tener una orientación defensiva. Se compran armamentos sin que se sepa realmente cuanto porque eso lo maneja él personalmente y no da información. No se sabe a ciencia cierta cuánta es la inversión que está haciendo nuestro país en la adquisición de sistemas de armas rusas en un momento en el que hay claramente otras prioridades.

-¿Qué pasa en los cuarteles, hay disidentes o todos son chavistas?
-Tengo la convicción plena de que la mayoría de los hombres y mujeres que forman la Fuerza Armada Nacional tienen muy bien cimentados los conceptos de profesionalidad militar y de institucionalidad, lo que implica que la Institución está al servicio de los supremos intereses de la Nación y en ningún caso al de una persona o parcialidad política alguna.

Fuente: ABC, 04.01.2009

viernes, 19 de diciembre de 2008

Bo Nadal e Próspero 2009


O noso desexo: Un 2009 en PAZ.

jueves, 18 de diciembre de 2008

1 de Marzo de 2009 Eleccións

Quen será o próximo presidente da Xunta de Galicia??

miércoles, 17 de diciembre de 2008

Detrás de un zapatazo...

Fuente: Faro de Vigo, 17.12.2008

martes, 16 de diciembre de 2008

Dúas linguas

Pasei a fin de semana cos amigos en Allariz. Todos eramos galegos. Uns falaban na lingua da terra, outros en castelán. Ninguén se paraba a traducir, a pensar se debía expresarse noutro idioma, a divagar sobre prexuízos ou sobre se un era máis daquí que outro. Non entendiamos de conflito, de decretos, de imposición nin de marxinación. Para que? Unhas tapas á comida, un paseo polo río, uns viños vendo a vila, a cena con entrecot de boi á pizarra, a noite na casa rural, a visita fugaz ó outro lado da raia. Foi Allariz, pero puido ser Combarro, Noia ou Ribadeo. Rímonos do mundo e de nós mesmos. Esquecémonos da crise económica por unhas horas, da recente subida da hipoteca, dos Leman Brothers, dos últimos datos do paro. Falamos das galescolas, de autovías que non dan chegado, de coches, de noites de copas lonxanas grabadas no disco duro, da infancia, dos nosos nenos, da vida. Detémonos no fondo e non na forma. Disfrutamos do país sen pensar se avogado se escribe con be ou con uve. Nunca me pareceu algo demasiado difícil. Non sei, quizais foi só unha fin de semana na Galicia do mundo real, alonxada de experimentos, debates parlamentarios e plataformas de afectados, a pe de campo, cun pouco de sol na cara e mirando o futuro sen complexos. Bilingüismo harmónico, chamaríao eu: non facer do idioma un problema que non existe alomenos que nós o quieramos crear.

Adrián Rodríguez

Fonte: Diario de Pontevedra, 14.12.2008

Manuel Fraga presenta a Santiago Carrillo (outubro de 1977)


CANAL DE PRÓXIMOS POLITÓLOGOS

sábado, 13 de diciembre de 2008

"El calentamiento no existe, es sólo una teoría discutible" VÁCLAV KLAUS, presidente de la República Checa

Frente a las conclusiones establecidas por los más de 2.500 científicos de la ONU sobre la gravedad del calentamiento global, el líder del próximo país que presidirá la UE considera que el cambio climático es una «hipótesis floja»

Pregunta.- Usted cuestiona que el cambio climático se deba a la emisión de gases contaminantes. Sin embargo, en su último informe, los más de 2.500 científicos del panel de la ONU (IPCC) han establecido que el calentamiento global se debe a esta causa. ¿En qué se basa para rechazar esta conclusión?
Respuesta.- No es cierto que exista un consenso sobre esta cuestión. El IPCC es sólo un grupo de científicos, y la mayoría de ellos son burócratas de la ciencia más que investigadores serios. En la verdadera comunidad científica, si uno lee las revistas especializadas, existe un debate muy vivo sobre este tema.

P.- Me resulta muy chocante su respuesta, ya que el método de trabajo del IPCC es precisamente revisar toda la evidencia científica que publican las revistas especializadas más prestigiosas y rigurosas.
R.- No soy el único que se opone al IPCC, hay muchos científicos serios que se quejan de que sus trabajos nunca son mencionados y valorados en estos informes oficiales. El IPCC representa sólo una parte de la comunidad científica que ha aceptado un paradigma, y dedica todos sus esfuerzos a mantener intacta esa teoría y a defenderla de cualquier crítica. Comprendo sus motivaciones, pero la realidad es muchísimo más compleja.

P.- ¿Cree que el IPCC es un organismo más político que científico?
R.- Me parece evidente que sus motivaciones son sobre todo políticas. En septiembre del año pasado, en la Conferencia de la ONU sobre Cambio Climático que tuvo lugar en Nueva York, propuse la creación de un grupo paralelo de científicos para que se escuchen las opiniones de quienes discrepan de la línea del IPCC. Sin embargo, la idea fue rechazada porque los guardianes de esta ortodoxia temen que se demuestre que no poseen el monopolio de la verdad.

P.- Al menos me reconocerá que sus tesis chocan frontalmente con la opinión mayoritaria actual de la comunidad científica.
R.- No es cierto. Creo que la tesis dominante de la ciencia actual es mucho más debil que la que nos presentan los informes del IPCC. Lo que el IPCC presenta como verdades establecidas son en realidad hipótesis muy flojas llenas de incertidumbres.

P.- En su libro, también presenta el debate sobre el cambio climático como una pugna entre socialistas verdes y liberales escépticos. Pero la realidad es que todos los principales líderes de la derecha europea, como Sarkozy y Merkel, son abanderados convencidos de la lucha contra el cambio climático.
R.- Bueno, no me gustaría entrar en un debate ideológico, pero la realidad es que las figuras que me acaba de citar no son auténticos liberales. En todo caso, tampoco pretendo plantear el tema del cambio climático como un debate simple entre la izquierda y la derecha. Es un tema mucho más complejo.

P.- ¿Qué le parece el objetivo que se ha marcado la UE para reducir las emisiones de CO2 un 20% antes de 2020?
R.- No necesitamos estas reducciones para nada, podemos seguir adelante sin tomar este tipo de medidas radicales que son totalmente innecesarias.

P.- Pero entonces, ¿qué hacemos? ¿Sencillamente nos quedamos con los brazos cruzados ante el problema?
R.- Si aceptas que existe un calentamiento global y que está provocado por el ser humano, entonces lo lógico es buscar soluciones, pero yo creo que el cambio climático no existe. No es más que una teoría muy discutible, así que no hace falta introducir cambios radicales que impliquen una represión de la libertad y un frenazo al desarrollo económico y a nuestra prosperidad futura.

P.- ¿Ha visto el documental de Al Gore? ¿Qué le parece?
R.- No lo he visto, pero sé lo que dice y es una locura absoluta. Todo el mundo se ha dado cuenta de eso.

P.- Sin embargo, le han dado el Nobel de la Paz junto al presidente del IPCC, Rajendra Pachauri.
R.- El Nobel de la Paz es un premio que no me merece ningún respeto, no significa nada. De hecho, creo que es fundamental para el futuro de la Humanidad que personajes como Al Gore y Pachauri no ganen el debate alocado del cambio climático.

Fuente: El Mundo, 26.10.2008

viernes, 12 de diciembre de 2008

Soluciones para la crisis

Fuente: El País, 10.12.2008

miércoles, 10 de diciembre de 2008

Peor que o franquismo

Se vostede viaxa por calquera estrada de Galicia non lle será difícil encontrar a unha pintada, letreiro, cruz ou calquer outro medio de expresión que denuncia un problema coa Administración. Así: "Pobo morto", "A Xunta róubame a casa ou a leira", "Non ó abuso do poder", "Negociación, xa", etc. Pero a que máis me chamou a atención era unha que había nunha plantación de albariño da estrada de Castrelo a Dena que dicía: "Socialismo peor que o franquismo". Parei e fíxenlle unha foto e vin un señor duns sesenta anos traballando e púxenme a falar con el, notábase moi cabreado cos políticos, enxeñeiros e Xunta por mor do Proxecto 550.

Despois de explicarme o seu caso persoalmente, creo que non era para menos, pois a verdade contoume unha historia moi interesante no aspecto humano, que demostra a ignorancia que moitos cidadáns temos da vinculación da terra á vida a pesar dese cariño, amor, integración do campesiño e campo.

Despois de escoitalo e de comprendelo díxenlle: pero home, non sería posible cambiar o slogan da pancarta pois así, a primeira vista, colócao a vostede nunha posición difícil.

Non, espetoume, deille moitas voltas antes de poñela e este é o que mellor os define. Aplican leis franquistas, como é a lei de expropiación forzosa de 1954, da clase máis rancia do franquismo, aplícanna da forma máis negativa para os cidadáns, con nocturnidade, pois ocultaron a súa publicidade para que non tivésemos tempo de alegacións, enganáronnos prometendo reducións que non fixeron.

Coa forza leváronnos as leiras por prezos irrisorios, non teñen en conta as nosas demandas, aparcadoiros e beirarrúas, non somos ninguén para eles nin nos teñen en conta para nada, así que está moi ben. Lástima que non sexan tamén eles condenados polo xuíz Baltasar Garzón.

Tuco de Cambados

Fonte: El Correo Gallego, 12.11.2008

sábado, 6 de diciembre de 2008

Benidorm

jueves, 4 de diciembre de 2008

Barómetro de novembro do CIS


miércoles, 3 de diciembre de 2008

2.989.269 Parados




martes, 2 de diciembre de 2008

Los detectives de la SGAE

El delito puede residir en un CD, generalmente en los que se escribe a mano y van acompañados de archivos y documentos, que vienen a ser copias privadas, pero que si se reproducen en ceremonias o actos -también privados- pueden ocasionar algún disgusto. La Sociedad General de Autores y Editores continúa utilizando detectives para obtener informes sobre organizaciones y personas que critican o no respetan el canon digital, según recogen varios medios online.

Los hombres de la SGAE bien podrían haber sido retratados por Manuel Vázquez Montalbán en una novela detectivesca con tintes cómicos, asegurarse de que Paquito el Chocolatero sea legal o no en una boda da para más de una trama: "acudimos a los actos contra los autores para grabar a todos los que aparecen y después investigarles. No se trata de conocer su patrimonio, sino saber en que páginas webs entran, sus relaciones personales y capacidad de convocatoria", asegura uno de los detectives contratados por la SGAE en declaraciones recogidas por The Inquirer.

La entidad gestora no ha interpuesto ninguna denuncia por el momento, aunque ya en el pasado dejó algún regalo de bodas a alguna que otra pareja. Ahora la SGAE ha decidido emprender una cruzada contra aquellos actos críticos que se organizan en contra de las medidas que promulgan. En el listado se encuentran páginas web como Alasbarricadas, organizadora habitual de manifestaciones y conciertos contra la SGAE, y la Asociación de Internautas.

Fuente: El País, 02.12.2008

viernes, 28 de noviembre de 2008

Franco cambio brutal


CANAL DE PRÓXIMOS POLITÓLOGOS

jueves, 27 de noviembre de 2008

"Aquí tenemos dos crisis, la financiera internacional y la propia española"

Extracto de la entrevista realizada por El Mundo a Javier Gómez Navarro (Madrid, 1945), que fue ministro de Comercio en el último Gobierno de Felipe González y preside el Consejo Superior de Cámaras de Comercio desde 2004, tras la victoria electoral del PSOE.

Pregunta.- ¿Apoya los planes de ayuda del Gobierno al sector financiero?
Respuesta.- Me parecen bien. Podrían haber sido esos u otros, pero había que garantizar que la banca tenga el dinero necesario para hacer frente a sus deudas (y, por tanto las emisiones que les vence), y, al mismo tiempo, hacer frente a su papel de distribuidores de crédito a empresas y familias. La banca española ha sufrido un problema muy serio de falta de liquidez que ha ido repercutiendo en restricción de crédito. Ya ha provocado suspensiones de pagos de empresas y si no se resolvía de forma inmediata conducía al desastre. El Gobierno tendría que haber actuado antes, pero también es cierto que ahora lo hace cuando la mayor parte de los países europeos.

P.- ¿Son necesarias otras medidas ahora para las familias y empresas?
R.- La economía española tiene que recuperar la competitividad. Aquí tenemos dos crisis, la financiera internacional y la propia española. En el año 2007 hemos llegado grosso modo a importar 100.000 millones de euros más de los que exportábamos. También la banca española tuvo que colocar 200.000 millones en el mercado internacional para atender las necesidades de la economía. Son cifras insostenibles.

P.- ¿Qué se puede hacer para evitar que siga subiendo el paro?
R.- A corto plazo ya nada, pero hay que impulsar la economía para que se cree empleo en nuevos sectores. Nada crea tanto empleo como la construcción, pero no tiene sentido mantenerlo para hacer viviendas que no se venden.

P.- ¿Qué medidas ve prioritarias?
R.- Actuar sobre la productividad. A corto plazo hay que combatir el absentismo. Hay que convencer a los sindicatos de que su papel no es proteger a los vagos. No deben seguir protegiéndolos. Su papel es defender a los trabajadores, que son los que trabajan. Si quieren que su empresa sea competitiva y que se mantenga el empleo, deben colaborar. Son incompatibles salarios altos con productividad baja.
El absentismo se ha duplicado en los últimos tres años. Hemos pasado del 3,5% al 7%. Es inaceptable. En el País Vasco es donde menos hay, mientras que en algunas provincias andaluzas se dan las cotas más altas.

P.- ¿Por qué?
R.- Lo estamos estudiando con la Seguridad Social. Hay muchos motivos, pero el problema es que las bajas las da el sistema nacional de Salud. Los médicos no están para esto y no analizan al trabajador con el criterio de una baja laboral. Hay que evitar el fraude y las bajas las deben dar las mutuas y la Seguridad Social.

P.- ¿Deben bajar las cotizaciones a la Seguridad Social?
R.- Sí, porque son un impuesto sobre el trabajo. En países como Dinamarca el sistema de Seguridad Social se financia con IVA. La diferencia es que lo fabricado en España está gravado mientras que lo que viene de fuera no lo está. Hay que hacer como Alemania: bajar cuotas de la Seguridad Social y subir el IVA.

P.- ¿Hay que abaratar el despido?
R.- No es el problema. El despido en general no es caro, lo que es caro es que todos los despidos se consideren improcedentes. Si yo quiero despedir un trabajador y no quiero tener problemas le tengo que pagar como improcedente. Pero si los despidos procedentes fueran de verdad con 20 días por año trabajado y los que respondieran a causas objetivas lo fueran con 30 días, sería razonable. Eso sí, el empresario que despide por capricho, debe indemnizar adecuadamente.

P.- Entonces ¿qué reforma laboral ve necesaria?
R.- Hay que trabajar con los jueces de lo laboral y convencerles de que su papel es importantísimo para la competitividad de las empresas. Declarar todos los despidos improcedentes es lo más fácil del mundo, pero es ruinoso para el país y perjudica a los buenos trabajadores.

miércoles, 26 de noviembre de 2008

Chávez gana pero pierde

Después de cualquier proceso electoral, vencedores y vencidos acostumbran a encontrar argumentos para apuntarse algún que otro tanto. Pero, tras las regionales y municipales de este domingo en Venezuela, tanto el presidente Hugo Chávez como sus opositores cuentan con argumentos sólidos para permitirse sacar pecho.

Chávez, porque sus candidatos triunfaron en 17 de los 22 Estados que renovaban a sus gobernadores, mejora las cifras del referéndum para la reforma constitucional, recupera cuatro de los cinco Estados que pasaron a manos de los disidentes del Partido Socialista Unido de Venezuela (PSUV) y consigue que la dinastía familiar se perpetúe en su Barinas natal, después de que su hermano Adán logre heredar de su padre el bastón de mando.

La oposición, que controlaba desde 2004 sólo dos estados, Zulia y Nueva Esparta, mantiene éstos y añade otros tres: Carabobo, Miranda y Táchira. De este modo, en sus manos quedará la región más industrializada (Carabobo), la que alberga la riqueza petrolera (Zulia), el principal polo turístico (Nueva Esparta, al que corresponde la isla Margarita), la «aristocracia» andina (Táchira), el Estado con más habitantes (Miranda) y la capital del país (Caracas). Casi la mitad de los 28 millones de venezolanos serán regidos por los adversarios del Gobierno.

Los opositores también se hacen por primera vez en diez años con el Distrito Metropolitano (Gran Caracas, con cinco millones de habitantes) y con el consistorio de otras ciudades principales como Maracaibo (1.800.000 habitantes) o San Cristóbal.

La nota más destacada de los comicios fue el alto compromiso político y la actitud cívica del electorado, con una participación superior al 65 por ciento del censo (en las regionales de 2004, sólo votó el 45 por ciento). Esa avalancha de ciudadanos motivó que algunos colegios permanecieran abiertos hasta seis horas después del momento previsto para su cierre. La legislación obliga a mantener en marcha el proceso mientras queden electores en las colas dispuestos a sufragar. Excepto algunas detenciones por violación de la ley electoral, apenas se registraron incidentes durante la jornada.

Fuente: ABC, 25.11.2008

domingo, 23 de noviembre de 2008

Elecciones en Venezuela: gobernadores y alcaldes

Los opositores a Hugo Chávez no sólo tienen que hacer frente a las amenazas del presidente y al acoso del aparato del Estado. Después de casi diez años de proceso revolucionario, los adversarios al «socialismo del siglo XXI» no han sido capaces de cimentar una estrategia en bloque y sin fisuras para enfrentarse al rodillo bolivariano (en un diez por ciento de las contiendas de hoy, varios opositores compiten entre sí).

Consciente de que su futuro se juega en estos comicios, Chávez se encargó de allanar el camino (y de purgar sus propias filas y las de la Administración) mediante la inhabilitación, a través del Tribunal Supremo, de 273 precandidatos. Entre los opositores que no han podido lanzarse sobresalen el aún gobernador de Miranda, Enrique Mendoza; el alcalde de Chacao, Leopoldo López, que era claro favorito para ganar la Alcaldía Mayor de Caracas, y William Méndez, alcalde de San Cristóbal, capital del estado de Táchira, a cuya gobernación aspiraba con serias opciones.

Chávez ha intentado amedrentar a los aspirantes opositores con posibilidades de ocupar cargos de importancia, como el gobernador del Zulia, Manuel Rosales, que ahora pretende la Alcaldía de Maracaibo, la segunda del país; el gobernador de Carabobo, Henrique Salas Feo (conocido como «El Pollo»), que intenta retener el puesto, y el alcalde de Baruta y hoy candidato al Gobierno de Miranda, Henrique Capriles.
Además, el presidente ha amenazado con sacar los tanques a la calle donde triunfe la oposición, interrumpir las emisiones al canal de televisión que anticipe resultados y lanzar a sus huestes a «defender» una presunta victoria en las urnas: «Ésta es una revolución que está armada y un pueblo que está dispuesto a defender el proceso revolucionario».

Al menos, la posibilidad de pucherazo es nula. Enrique Márquez, del opositor Un Nuevo Tiempo (UNT), dijo que «técnicamente no encontramos ninguna oportunidad de que el Consejo Nacional Electoral pueda montar un fraude si no cuenta con nuestra complicidad».

M.M. Cascante

Fuente: ABC, 23.11.2008

Un ejemplo de cómo gobierna Chavez Venezuela:



PROLOGOS TELEVISIÓN

sábado, 22 de noviembre de 2008

Entrevista a Bautista Álvarez, ex-presidente da UPG

Próximos Politólogos en Asociación publica un extracto da entrevista de Bautista Álvarez realizada pola Axencia Galega de Noticias.

''O paso polo Goberno non é positivo nin negativo, era unha responsabilidade do nacionalismo"


P: Nese aspecto, que valoración fai da actuación do BNG no goberno?
R: Hai que estar alerta para que os obxectivos finais que nós perseguimos non se desvirtúen nin se desvíen por tácticas eventuais. Todos os militantes deben estar alerta para correxir os posibles desvios.O paso polo goberno era unha responsabilidade que había que asumir. Non se podía prolongar a agonía do goberno conservador que veu dirixindo o noso país desde practicamente 1981 e que deixou ermo competencias que poderían ser asumidas por nós. Non se podía consentir, e o BNG asumiu a súa responsabilidade nese momento, que era acabar con esa situación política. Nese sentido, o balance non é positivo nin negativo, era unha responsabilidade do nacionalismo.
P: E de momento, estase a facer ben?
R: Hai problemas, pero hai que ter en conta que é positivo o resultado. Non hai perfección suma. Hai moitas cousas que correxir pero temos que facelo internamente, son cousas que temos que discutir entre a militancia, non a través da opinión pública.
P: O obxectivo da autodeterminación segue estando presente?
R: Unha organización que se chama nacionalista ten que defender o dereito de autodeterminación, porque senón é unha falsedade. Na política, efectivamente, hai moitas falsedades que estamos véndo continuamente. Por exemplo, como se pode entender que un partido que se chama Partido Socialista Obreiro Español pode decir que non hai unha alternativa ao libremercado? Iso é contradictorio cunha definición de socialista.
P: As malas linguas din que vostede marchou non por razóns de edade senón por desacordo coa actuación do BNG.
R: Eu non fago caso das malas linguas, eu só acredito das linguas boas. Traéme sen coidado. Non é por iso, aparteime eu deliberadamente porque hai certas funcións que resultan difíciles a certa idade.
P: Ve factible que se poida contar cun Estatuto de nazón?
R: Claro que é factible, pero é que ademais hai competencias que están establecidas no Estatuto actual e que non están se desenvolver, por exemplo a comarcalización de Galiza ou a Policía Autonómica, xa que tamén está prevista a súa creación no Estatuto de Autonomía actual. Estamos reclamando o tráfico e a quen llo imos entregar? Aos voluntarios de Protección Civil? Ou a Guardia Civil ou a Policía Española? Porque aquí policía autonómica non hai, é Policía Nacional Adscrita, que depende orgánica e disciplinariamente do Ministerio do Interior e funcionalmente da comunidade autónoma na que presta os seus servizos, coa particularidade de que hai que pagala a medias.Empíricamente son contrapostas a autonomía e a autodeterminación, pero estamos no contexto no que nos atopamos, e temos que xogar no campo que nos marcou o sistema, mentras non tiñamos posibilidade de cambialo.
P: Un dos temas obxecto de debate é o lingüístico. Non ten medo de que chegue a callar na sociedade a mensaxe de que o castelán está en perigo?
R: Dáme a risa. Eu sempre cito unha anécdota, que é como nunha planta dun centro comercial en Ourense só hai dúas tendas con nomes en castelán e o resto está en inglés, así está a situación. Aqueles que están falando do perigo do español pola invasión do galego, é que serían fusilables, nos toman por tontos. É unha ofensa que nos están facendo aos que defendemos o noso idioma. Estes individuos teñen complexo de badocos. Odian o galego.

viernes, 21 de noviembre de 2008

José Bono "Los de los partidos propios son unos hijos de ..."

José C. López Orozco

Próximos Politólogos en Asociación publica un extracto da entrevista que realizou El Progreso a López Orozco, alcalde de Lugo.

El BNG se abstuvo en la votación, pero su portavoz dijo que no confiaba ni en usted ni en sus presupuestos. ¿Por qué cree entonces que tomó esta decisión?


Porque los nacionalistas sabían que iban a continuar desgastándose durante un mes como ya se habían desgastado durante la última semana, desde que presenté la cuestión de confianza. Fue exclusivamente porque se dieron cuenta del error tan grande que habían cometido al no haberse abstenido en al primera votación de los presupuestos municipales. Los responsables del BNG fueron listos, evitaron ese desgaste de un mes antes de unas elecciones.


¿Cree entonces que el sentido del voto nacionalista sería distinto si no estuviesen tan próximas las elecciones autonómicas?


No lo sé. Cuando presenté la cuestión de confianza, lo hice porque consideraba que era lo mejor para Lugo, porque no estoy pegado a la poltrona. Me gusta ser alcalde y quiero seguir siéndolo, pero no a cualquier precio.


¿Cree que las desavenencias con la Vicepresidencia por el Consorcio Galego de Servizos Sociais, y con otras consellerías del BNG, podrían entorpecer un posible pacto de gobierno entre socialistas y nacionalistas después de las autonómicas?


Ni mucho menos. Si así fuese, preferiría desaparecer de la vida política. Me gustaría tener un gobierno socialista, porque todavía hay que jugar ese partido, pero si los ciudadanos apuestan por un pacto, antes ese acuerdo que otro gobierno de la derecha. Estoy seguro de que no va a influir, porque no tiene nada que ver una cosa con la otra. No será necesario llegar a ese extremo. En cualquier caso, insisto, si influyese, antes de entorpecer un posible pacto entre PSdeG y BNG después de las autonómicas, abandonaría la vida política. Cada uno tiene que saber lo que es importante para el conjunto.


jueves, 20 de noviembre de 2008

Fraga opina sobre Franco


CANAL DE PRÓXIMOS POLITÓLOGOS

martes, 18 de noviembre de 2008

Máis de 6.000 visitas

PROLOGOS BLOG celebra un ano e un mes de existencia. Neste período foron moitos os cambios realizados e temos que darvos as gracias por poder contar coa vosa fidelidade. Hoxe xa son máis de 6.000 as visitas recibidas e seguiremos traballando para seguir achegándovos a información que máis vos interesa. Só podemos decirvos

GRACIAS!!!!!!!!

Xornadas: "Alternativas profesionais ao remate da carreira"

lunes, 17 de noviembre de 2008

AS IMAXES DO II FORO DE EMPREGO DA USC (PREME)

Próximos Politólogos en Asociación pon a disposición de estudantes, empresas, institucións e medios de comunicación as imaxes do II Foro de Emprego da USC.

BALANCE DO II FORO DE EMPREGO

Próximos Politólogos en Asociación congratúlase polo éxito acadado no II Foro de Emprego, do cal formou parte do comité organizador.

Un ano máis, centos de estudantes e titulados universitarios visitaron os stand das empresas e institucións para coñecer de preto que é o que de eles demandan e que é o que lle ofrecen. Unha oportunidade única para poder acceder a un posto de traballo.

PROLOGOS felicita á USC por esta iniciativa e defende e demanda que se faga máis neste sentido, pois a relación universidade-empresa é necesaria e imprescindible, máis agora ante a crise económica que padecemos.

Un dos problemas que temos hoxe os universitarios galegos é a falta de emprego, debido a que en Galicia prevalecen as pequenas e medianas empresas, as cales non demandan este tipo de titulados. É preciso, polo tanto, que se atraia ás grandes empresas ao noso país e se facilite a expansión das PEMES.

O balance que facemos do II Foro de Emprego é moi positivo e esperamos e desexamos que continúe a súa andaina no futuro.

jueves, 13 de noviembre de 2008

lunes, 10 de noviembre de 2008

II Foro de Emprego da USC







sábado, 8 de noviembre de 2008

Xosé Manuel Beiras en estado puro

Publicamos un extracto da entrevista que lle fixo o xornal El País a Xosé Manuel Beiras.

P. Aínda resulta operativo o eixe dereita-esquerda?

R. Non só é operativo, senón que é unha realidade. Mentres existan clases sociais con intereses encontrados, seguirá existindo diferenza entre esquerda e dereita. Non abonda con falar de nacionalismo. Galicia é unha nación, si, pero, é un magma?, un saco de area? Non, é unha sociedade estruturada en clases. Cando tentas incorporar sectores oligárquicos, pode funcionar na política, pero non se manteñen as coordenadas da esquerda. Ao falar así, ocúltase un bascular cara ao centro asexuado. A política é sexo, e esquerda e dereita son sexos enfrontados.

P. Pactarán BNG e PP?

R. Iso dependerá do BNG, non de min.

P. Pregunto pola súa opinión.

R. Co PP non se pode pactar nada, é un aparato absolutamente reaccionario. O BNG dá pé a que se especule con esa hipótese porque quere evitar parecer condenado a ser un caxato do PSOE. Pero iso non depende de declaracións máis ou menos melifluas, senón de que fagas unha política que che permita ter a mesma fortaleza que o PSOE. No 97, o BNG fixo o sorpasso sobre o PSOE e no 2005 entra na Xunta con moitos menos deputados. Machiño, ese é o problema.

P. Por que non asistiu á última Asemblea Nacional?

R. Porque non pintaba nada alí. Porque non era unha asemblea, era un congreso por delegados. Pola actitude intransixente por parte do aparato e pola desnaturalización do BNG que representa a supresión das asembleas. Levo 25 anos defendendo formas asemblearias e de democracia participativa. Non había nada que discutir, só elixir a un candidato que xa estaba elixido.


Fonte: El Pais, 07.11.2008

viernes, 7 de noviembre de 2008

En USA, ya. ¿Y aquí?

Cuando Jordi Sevilla, a micrófono abierto, prometió enseñarle a Zapatero en un par de tardes ciertos conceptos económicos, exageró. Ahí están ahora la liquidez y las succiones de los bancos. (¿Como el amor, ellos abren la herida y ellos la curan?) No quieren que se digan sus nombres para proteger su imagen (¿qué imagen creen que tenemos de ellos?) ni su reputación (¡qué risa!). Y las eléctricas y otros sectores reclaman el mismo trato. Porque todos ellos son "imprescindibles para la sociedad". Como el ladrillo. Y la política. Y los billetes substituyendo al oro... Hasta que llega el crack que ellos provocan y del que hay que sacarlos... Y de los ocho millones y medio de pobres en España, y de los casi tres de parados ¿quién se ocupa?.

Antonio Gala

Fuente: El Mundo, 06.11.2008

Jordi Pujol en Compostela


jueves, 6 de noviembre de 2008

Le o Discurso do Presidente Obama (preme)

Ve o discurso en PROLOGOS TELEVISIÓN

Le o Discurso de John McCain (preme)

Ve o discurso en PROLOGOS TELEVISIÓN

Gañou o Yes We Can!

martes, 4 de noviembre de 2008

Obama e McCain votan


O DESENLACE

Los nuevos aires de Ségoléne Royal (2ª parte)

Cambio de rumbo
"El mitin de Ségolène marca un cambio de rumbo en su carrera", comenta un experto en la historia del Partido Socialista, agregando: "Ella, que fue el arquetipo de los jóvenes trepadores durante la era Mitterrand. Ella, que fue el modelo ideal de la burócrata socialista, utiliza ahora la técnica de los telepredicadores en la TV norteamericana. Imágenes sexy, nada de ideología. Y llamamiento al amor y la fraternidad universales".

La nueva Ségolène juega con varias barajas. Dentro del PS, su guardia pretoriana no ha perdido la esperanza de conquistar la dirección del partido. Fuera del partido, Ségolène ha creado una discreta pero eficaz maquinaria de guerra política que trabaja en tres frentes: dentro del PS, los hombres del Ségolène maniobran en busca de apoyos. Fuera del PS, Ségolène ha comenzado a buscar apoyos entre intelectuales, artistas, músicos, etc. Y, mucho más allá, entre la gente joven, el equipo de Ségolène está echando los cimientos de una nueva organización transversal...

La nueva imagen "sexy" y "fraternal" de Ségolène tiene la fuerza del marketing publicitario: una señora de buen ver que grita entusiasta "¡Amor, amor..!" deja por los suelos la imagen de los "elefantes" del PS (los socialistas históricos), con sus trajes, sus corbatas y sus discursos para militantes. Al mismo tiempo, es fuerza de nuevo cuño está coqueteando con el abismo: la Ségolène "gurú" y "predicadora" choca de manera brutal con las antiguas raíces del socialismo francés.

En la foto: La nueva Ségoléne Royal

sábado, 1 de noviembre de 2008

Los nuevos aires de Ségolène Royal (1ª parte)

La nueva imagen «sexy» y «fraternal» de Ségolène Royal ha caído como una bomba de fragmentación en la burocracia del PS, víctima de la crisis de identidad más grave desde la refundación del partido, en 1971. La candidata a la presidencia de la República, derrotada por Nicolas Sarkozy en 2007, ha comenzado a crear un «movimiento» que va «más allá» de las fronteras tradicionales del socialismo francés.


Y sus principales armas de ocupación del terreno político son su fotogenia, su cuerpo serrano, atizando a la opinión pública joven contra los militantes tradicionales. Sus rivales en la dirección del PS la acusan de haberse convertido en una «gurú», una «tele predicadora» que utiliza el marketing y su fotogenia para «conquistar su pastel del mercado político». Henri Emmanuelli, ex secretario general del socialismo francés, comenta el último mitin de Ségolène de este modo: «Tiene una visión política que solo se basa en el marketing, utiliza los mismos recursos de la publicidad comercial y está en los antípodas de la tradición socialista».


Ségolène, por su parte, ha cambiado de imagen y de estrategia. La antigua señora bien, vestida de Chanel, impecable, acompañada a toda hora de una peluquera de lujo, ha dejado paso a una señora que luce las caderas en pantalones ajustados, no duda en deslumbrar con su torso apenas cubierto con camisas de seda (sin sujetador), el pelo alborotado de una veinteañera y la terminología amorosa de la tradición hippie.


En su último mitin -«Unidos por la fraternidad»- la antigua candidata socialista a la presidencia de la República, la candidata inconfesable a la dirección del PS, no citó ni una sola vez la palabra socialismo. Y, entre canción y canción amorosa, atizaba a su público que tanto la quiere contra los militantes y «aparatchiks» de su partido. Cuando Royal gritaba «¡Os amo!» o «¡Amaos los unos a los otros..!», «¡Fraternidad!», el público respondía con abucheos para los militantes del PS.
En la foto: Ségoléne Royal antes del cambio de imagen.

viernes, 31 de octubre de 2008

A USC mostra a súa repulsa polo atentado de Pamplona

Alumnos, profesores e persoal da Universidade de Santiago de Compostela gardaron hoxe un minuto de silencio en solidariedade cos feridos no atentado de onte con coche bomba na Universidade de Navarra.

Ás doce do mediodía e diante de cada centro de traballo cesou a actividade e, durante un minuto, concentráronse en silencio, como puido comprobar Efe no Campus Sur da capital galega.

Todas as universidades de España foran convocadas pola Conferencia de Reitores (CRUE) a gardar un minuto de silencio en protesta polo atentado de onte que causou feridas leves a unha vintena de persoas, e «en defensa da xustiza e a convivencia».

«A comunidade universitaria cre e defende firmemente a liberdade e a democracia, e sente especialmente consternada por este ataque terrorista realizado no seo da Universidade de Navarra», segundo reafirmou onte a CRUE nun comunicado.

Unha imaxe vale máis que mil palabras

A presidenta de Argentina, Cristina Fernández, durante a reunión bilateral que mantivo onte co presidente do Goberno español. EFE



jueves, 30 de octubre de 2008

Estimada Cristina (2ª parte)

Sola, en soledad, solitaria.

Me inquieta tener la percepción de que usted esta sola Cristina. Prometo que no voy a aturdirla con números y razones del disparate de proyecto que usted presentó al congreso sobre las AFJP. Ya debe estar bastante enterada de lo malo que fue esa decisión, la situación de conflicto innecesaria que se está desarrollando y todo lo que usted sabe que va a pasar. Meses atras vivimos la misma situación= nuevamente un pais dividido en un momento que necesitamos estar unidos.

Pero volviendo al punto, no es bueno que usted esté sola. Es errático andar sola en estos tiempos. Además de sola, la noto callada. Esto no quiere decir que usted no hable. Vaya! le sobra discurso, tanto como para andar improvisando en las grandes ligas. El problema es que sus palabras son solo para usted, para sus allegados y su equipo fantasma - a quienes por lo poco que los conocemos es mejor dejarlos tapados. Dicen que no hay peor droga que el consentimiento de unos pocos amigos adictos. En este caso al poder.

En estos tiempos me encantaría ver a mi presidenta rodeada de un equipo de economistas argentinos y del mundo compartiendo ideas. En un salón con los presidentes de la región. Quisiera al menos fotos!! Si fotos donde usted este con los 100 empresarios mas importantes del pais y con un equipo de trabajo reuniendo opiniones, analizando circunstancias y evaluando próximos contextos. Tal vez hasta me conforme con una rueda de prensa donde hable de los serios problemas del país. Hace falta seguir ocultándolos?. Es imposible creer que el mundo tiene problemas y nosotros no. La primera inyección de confianza es reconocer la circunstancias, tomar el toro por las astas.

Presidenta, necesito verla con todos los gobernadores de las provincias. Hasta con ex-presidentes y ex ministros de aquí y de la región. No importa que juicio de valor tenga usted y nosotros de ellos. Es urgente que se nutra de opiniones y encuentre el camino del pluralismo. No es bueno cargar con la responsabilidad de todo.

Qué bien nos vendría a muchos argentinos una tapa de diarios con la presidenta y los representantes de diferentes sectores. Sería un sueño un guiño a la oposición. Una charla con el vicepresidente tampoco vendría nada mal. No es superman, ni San Cleto, ni mucho menos. Es su vicepresidente! atiendalo por teléfono, copielo en los mails ó mandele un mensaje de texto! El 14 próximo será nuestro presidente interino, debe enterarse.

Cristina, es imposible que estemos de acuerdo con el proyecto país que usted plantea si no se tiene cintura política. Si no tiene el discernimiento de comprender la complejidad del tiempo presente. Ya no sirve la plaza de los colectivos naranjas y globos grandes. De nada vale inventar una sola conferencia de prensa en todo el mandato. Si hay algo seguro en esos tiempos es que los ciudadanos no quieren simulacros.

En respuesta a esto y dada las circunstancias se necesita mas información por parte del gobierno, mas claridad y autenticidad. Es urgente que rompa todo este hermetismo que tiene tan mal olor.

Sabe cuál es el problema de todo esto Cristina? No es nuestro desacuerdo, no es mi dilema, ni mi confianza en usted. El problema es la imposibilidad de que un presidente haga todo bien. No existe una persona que tome en todos los casos buenas decisiones. Y hoy mas que nunca necesitamos consenso para tomarlas.

No hay chances, que desde la improvisación, la reacción, el rencor, la soberbia y el egoísmo se construya el pais que usted, yo y todos los argentinos deseamos.

Si se pierde la confianza no importa que tan buenos sean los ideales o las personas, solo quedan oidos sordos que provocan pobreza y desesperación. Tampoco importa la magnitud de las diferencias entre dos extremos, sin credibilidad entre ambos es tiempo perdido ponerse de acuerdo.

Argentina no puede perder tiempo. Porque perder tiempo en este contexto es un sacrificio intolerable.

Matias Fernandez Dutto.

martes, 28 de octubre de 2008

Estimada Cristina (1ª parte)

Matias Fernández Dutto, un vecino de Palermo (Buenos Aires), nos ha enviado una carta que le ha escrito a la presidenta Cristina Fernández de Kirchner en la que cuestiona la gestión que lleva a cabo del país. A continuación reproducimos una parte de la misma:

Estimada Presidenta Cristina Fernández de Kirchner:

Estoy convencido que sus intensiones son buenas. Espero no ser ingenuo.Estoy seguro que usted desea y quiere lo mejor para todos los argentinos; no solo para esta generación, también para los que están por nacer en este maravilloso pais.

Dicho esto, me encuentro con un dilema. No logro poder conectar sus buenas intensiones con sus acciones. Tengo un problema: usted no tiene mi confianza. No le creo.

Realmente estoy muy disgustado por esta situación. Es desesperante perder la confianza en el prójimo. Ambos compartimos nuestra tierra, nuestra cultura y hasta tenemos en común nuestro apellido. Mire que curioso, mi madre se llama Cristina Fernandez!. Es inaceptable tener cosas en común y ninguna pizca de confianza.

Por ejemplo estoy seguro que coincidimos en la ambición de un gobierno eficiente y un estado que brinde bienestar a sus ciudadanos. Mi ideal sería un país serio en sus instituciones y donde haya contexto para que la gente sea feliz. En este último punto no me arriesgo a que estemos de acuerdo, pero supongamos que si.

Por otra parte me une con usted todas las lineas de su discurso: quiero que Argentina sea respetada en el mundo: tanto sus instituciones, como sus ciudadanos y el sector empresario. Deseo mejor educación para todos, eficientes programas de salud, fortaleza en el trabajo y las industrias.

Sueño con ver a mi Argentina presente en la listas de paises lideres, que transite con flexibilidad el cambio contante, que este completamente integrada en el mundo, que sea protagonista.
Coincidimos en tantas aristas Cristina! por ejemplo, rechazo y me da asco la corrupción. Anhelo un país con nobles valores en su cultura, transparente y donde el respeto a los derechos humanos no sea negociable.


Sabe qué señora Presidenta? Creo que no hace falta ser peronista, opositor, radical, de derecha o de izquierda para hacer de estos puntos un norte común. Acaso quién no quiere que vivamos en un país genial? Además… los argentinos tenemos ese orgullo particular y estamos tan seguros que podemos logarlo!..

Ya que estamos en la misma sintonía, debo decirle Cristina que tengo una enorme tristeza por el presente y futuro de nuestro pais. Creo que tenemos tantas cosas en común que es imposible que me ponga de acuerdo en sus formas, sus actitudes y en definitiva su gestión.

Las pretensiones de poder y su perseverancia a medir únicamente su imagen estan rompiendo los cimientos institucionales y atentan contra la paz social. No veo en el horizonte un compromiso sincero para cambiar su actitud. Me preocupa. Por eso escribo esta carta personal para usted.

Estamos atravezando la peor crisis global de los últimos años que va a sacudir todos los paradigmas que conociamos. El mundo esta expectante, en shock. Billones de dolares se hicieron humo. Si, humo. No están mas. A mi forma de entender estamos justo en el centro del bing bang de un nuevo régimen económico y social mundial. Se imagina los próximos meses en el mundo? La peor parte de la crisis aun no llegó. No hace falta ser un economista experto para no ver lo obvio.

sábado, 25 de octubre de 2008

Cristina Fernández de Kirchner nacionaliza el sistema de pensiones

Sectores de la oposición cuestionaron el proyecto oficial. La líder de la opositora Coalición Cívica, Elisa Carrió, denunció que el objetivo del gobierno al anular las jubilaciones privadas "no es mejorar el sistema jubilatorio", sino "saquear los fondos de los jubilados" a fin de "pagar deuda o hacer caja para las elecciones del año que viene". "Una cosa es ir a una reforma previsional seria, con sistema único, y otra cosa es usar esa excusa para apoderarse de los fondos", afirmó, y advirtió: "El problema será a fin del año que viene cuando no habrá caja, ni ANSES, ni AFJP para sustentar el sistema previsional".
En medio del polémico proyecto de ley de estatización de los fondos privados de pensiones impulsado por el Gobierno argentino, un vídeo de un discurso pronunciado por Juan Domingo Perón hace más de treinta años se ha convertido en un arma arrojadiza entre defensores y detractores de la medida.
"Nosotros comenzamos a estudiar estos problemas cuando nuestros viejos estaban abandonados. No quisimos hacer un sistema previsional estatal porque he visto en muchas partes que estos servicios no suelen ser eficientes y seguros", sostiene quien gobernó el país de 1945 a 1955 y desde 1973 hasta su muerte, un año después.
Perón advierte que no se puede dejar "al Estado libre de una obligación que siempre mal cumple" y recuerda lo sucedido en 1956, un año después de su derrocamiento tras un golpe militar."En 1956, acuciado por la necesidad, el Estado echó mano a los capitales acumulados en las cajas (previsionales) y se apropió de ellos. Para mí eso simplemente es un robo, porque no era plata del Estado sino de la gente que había formado esas organizaciones", argumenta."Después de ese asalto -añadió-, los pobres jubilados comenzaron a sufrir las consecuencias de una inflación que no pudo homologar ningún salario ni ninguna pensión".
Vídeo con el discurso del fundador del Partido Justicialista

viernes, 24 de octubre de 2008

¿Deben pagar menos impuestos las mujeres que los hombres?

La fiscalidad basada en el género es la receta mágica que el profesor italiano de la universidad de Harvard, Alberto Alesina, cree tener en sus manos para acabar con la discriminación de la mujer en el mundo laboral.

Si las mujeres pagaran menos impuestos que los hombres, en países como España o Italia, su participación y promoción en el mercado laboral aumentaría, ya que los empresarios se animarían a contratar más féminas con el fin de ahorrar costes y muchas mujeres optarían por trabajar fuera de casa al percibir un salario neto mayor, explica este profesor de Economía Política en una entrevista con MERCADOS previa a una conferencia en la Fundación BBVA.

La propuesta es sin duda polémica, pero Alesina la defiende con el argumento de que las mujeres son más sensibles al salario que los hombres a la hora de decidir si quieren trabajar fuera del hogar.

Además, el profesor sostiene que en el siglo XXI, todas las españolas reciben una educación gratuita por lo que si luego se quedan en casa, no es por falta de formación o preparación para desarrollar sus tareas profesionales.

La presencia de la mujer en el mundo laboral en España se reduce al 48%, por delante del 42% de Italia, pero muy por detrás del 85% de Suecia o del 75% de EEUU.

La medida fiscal podría aplicarse con carácter temporal en países mediterráneos, hasta que la sociedad se acostumbre a que la mujer trabaje fuera de casa y debería acompañarse de otras políticas, como la flexibilización de los horarios de trabajo o la concienciación de los hombres para que se impliquen más en las tareas domésticas.

Alesina ha asesorado en esta materia a ministros italianos del anterior Gobierno de Romano Prodi y del actual de Silvio Berlusconi.

En España, el profesor recuerda que tras su última intervención en este país, que coincidió con la campaña electoral, alguien le enseñó un anuncio del PP en el que se recogía su idea. Parece que su propuesta gusta a muchos políticos, aunque no es muy bien acogida por los hombres, afirma Alesina.

M. Vega
El Mundo, 01.06.2008

jueves, 23 de octubre de 2008

Benvida, globalización

Como é unha boa noticia case non se divulgou que, segundo o Banco Mundial, a pobreza extrema no mundo se reduciu o 21 por cento nos últimos catorce anos.

Xa non podemos repetir tópicos carpideiros sobre os "pobos cada vez máis pobres e famentos" ou "a crecente poboación explotada". Adeus Karl, ola Groucho Marx.

Aínda hai, é certo, 2.600 millóns de persoas, case a metade do mundo en desenvolvemento -terceiro mundo-, que viven con menos de dous dólares diarios, pero este ingreso é máis do dobre que hai dez anos.

Os que peor se atopan viven en África, cuxos problemas, que nacen basicamente da corrupción interna, máis que da externa, son diferentes ós do resto do planeta. Non obstante, sobreviven alí o dobre de nenos ó nacer dos que o facían hai vinte anos, e chegan ós 15 anos máis do triplo que entón.

É que a historia humana debe medirse en grandes ciclos. Hai 10.000 anos o planeta tiña catro millóns de habitantes. No noso ano cero eran 170 millóns. En 1825, mil millóns.

En 1975 había 3.900 millóns e o Club de Roma dicía que en 2000 o mundo morrería de fame. Chegou o 2000 con 6.000 millóns, agora hai case 7.000 millóns e a supervivencia mellora.

Grazas á medicina e á xenética: na Asia do leste, o DDT fixo desaparecer o paludismo e o arroz transxénico librou da fame a centos de millóns de indios, chineses e indochineses. ¿Pode gritarse DDT e transxénicos, non? A liberalización comercial crecente permite ademais que eses asiáticos produzan bens e que os seus fillos vivan mellor. Globalización. Liberalización comercial. Progreso científico. Un mundo, ós poucos, menos pobre. Benvida, si, globalización.

Manuel Molares Do Val
http://cronicasbarbaras.blogs.com/about.html



Documental Globalisation is good! de Johan Norberg

miércoles, 22 de octubre de 2008

¿Quién tiene 100.000 euros en el banco?

Bien está que el Gobierno haya elevado a 100.000 euros por cliente la garantía para el dinero depositado en un banco o caja. Pero es más para transmitir confianza y seguir la tendencia europea que por otra cosa. Porque, para empezar, aunque no existe el dato concreto en ninguna estadística, la impresión general del sector es que la media por cuenta bancaria y ahorrador en España ni siquiera llega a los 20.000 euros, que era la cobertura vigente hasta ahora. Para continuar, a los pocos españoles capaces de -con la que está cayendo- tener 100.000 euros ahorrados en productos bancarios, ¿realmente les interesa tener todo ese dinero en cuentas y depósitos en un solo banco o caja? ¿Hay alguna entidad que satisfaga todas nuestras necesidades -de operativa, buen trato, bajas comisiones, liquidez a corto y posiciones a largo, etc.- para ganarse nuestra confianza hasta el extremo de poner todo nuestro ahorro bancario en sus manos? La respuesta es no. Aquí, como en todo, hay que diversificar.


Manuel Moreno Capa
Subdirector de Mi Cartera de Inversión

lunes, 20 de octubre de 2008

A crise en clave de humor

sábado, 18 de octubre de 2008

II Foro de Emprego da USC

O II Foro de Emprego da USC celebrarase os días 11 e 12 de novembro na Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais de Santiago e o 13 do mesmo mes na de Administración e Dirección de Empresas de Lugo, organizado conxuntamente polas vicerreitorías de Comunidade Universitaria e Compromiso Social e de Coordinación do Campus de Lugo, a través dos seus Servizos de Apoio ao Emprendemento e ao Emprego (SAEE).

Con esta iniciativa, a USC pretende afianzar un punto de encontro entre universitarios que buscan o seu primeiro emprego e empresas que desexan incorporar aos mellores profesionais, creando deste xeito mecanismos que melloren a súa empregabilidade.Os visitantes que acudan ao Foro poderán acudir co seu currículo e falar cara a cara cos responsables de selección de empresas, tendo así unha grande oportunidade de coñecer de primeira man o que as diversas firmas buscan nos candidatos. Paralelamente desenvolveranse presentacións de distintas empresas e entidades participantes.

Na súa anterior edición, participaron nesta cita ao redor de 40 entidades e empresas expositoras e unha ampla resposta por parte dos universitarios. O seu éxito e boa acollida motivou á Universidade compostelá a repetir a experiencia neste ano.

Este foro é unha actividade incluída no Programa de Formación para a Empregabilidade que se vai desenvolver no mes de novembro na USC e que está dirixida a estudantes de últimos cursos e recén titulados. Dentro deste mesmo programa desenvolveranse tamén as xornadas ‘Alternativas Profesionais ao Remate da Carreira’, a celebrar entre os días 18 e 20 de novembro simultaneamente nos dous campus.

Está en trámite a concesión dun crédito de libre configuración para os estudantes dos últimos cursos de todas as titulacións da USC.

En próximas datas estarán dispoñibles a web do foro e o programa das xornadas. Para acadar máis información, as persoas interesadas poden dirixirse á Área de Orientación Laboral no teléfono 981 563 100, extensións 12850 / 12851 ou no enderezo de correo electrónico forodeemprego@usc.es.

viernes, 17 de octubre de 2008

El poder metomentodo

Solo hay que ver la estremecedora película rumana Cuatro meses, tres semanas, dos días (Palma de Oro en Cannes este año) para hacerse una idea cabal de cómo acaba una comunidad cuando tolera al poder público meter la nariz en todas partes: sometida al yugo despiadado de una arbitrariedad incontrolable.

Y así, aunque las sociedades democráticas están protegidas por evidentes instrumentos de defensa de los que carecían las zarrapastrosas satrapías comunistas, nunca está de más seguir a pies juntillas el consejo que Jefferson dejó escrito hace dos siglos: que la eterna vigilancia es el precio a pagar para mantener la libertad.

Ayer supimos por La Voz, siempre atenta a lo importante, que la Generalitat de Cataluña prepara un anteproyecto de ley en el que, entre otras cosas, se prevé la obligación de que los padres comuniquen a sus hijos adoptivos tal circunstancia en cuanto aquellos alcancen madurez para asumirla.

Resulta, en primer lugar, harto dudoso, que la Generalitat sea competente para regular esa cuestión. Es cierto que la Constitución determinó que las comunidades que dispusieran de derechos civiles forales podían darles desarrollo, pero parece obvio que la obligación que ahora quiere imponerse no forma parte del ámbito foral. Más bien cabría pensar que insiste en el vicio expansivo que ha convertido a los cada vez más extensos derechos civiles autonómicos en un fraude constitucional descomunal, que no es menor por el hecho de que nadie lo denuncie.

Lo esencial, en todo caso, es si el poder público puede invadir la esfera de la privacidad hasta el punto de imponer a los padres una obligación que viola la autonomía de la voluntad que una sociedad libre debe respetar.

Porque una cosa es que sea deseable que los padres de niños adoptivos informen a sus hijos de tal hecho (algo que los especialistas recomiendan) y que deba asegurarse a los hijos no biológicos que conocen su condición el derecho a saber quiénes son sus padres naturales (derecho cuyo ejercicio nadie debería estar en condiciones de impedir) y otra muy distinta es que el poder público se considere facultado para imponer a los padres la obligación de informar a sus hijos de su naturaleza de adoptivos, lo que invade de lleno su libertad y la autonomía familiar.

Del mismo modo que nadie tiene derecho a fijar el idioma en que debemos rotular nuestro negocio y atender a nuestra clientela o a impedirnos fumar o beber vino si con ello no molestamos a terceros, nadie debería tenerlo tampoco, desde luego, a regular las relaciones familiares de una forma tan abusiva para nuestra libertad. Pues eso es -la libertad- lo que está en juego bajo tan pretendidamente progresista concepción de los derechos.


Roberto L. Blanco Valdés
Catedrático de Derecho Constitucional

martes, 14 de octubre de 2008

Noam Chomsky "Nadie sabe lo grave que llegará a ser la actual crisis"

A punto de cumplir 80 años, Noam Chomsky es el gran gurú de la izquierda estadounidense y quizá el pensador radical más influyente del mundo. Considerado uno de los más importantes lingüistas del siglo XX, profesor emérito en esta materia en el Massachusetts Institute of Technology (MIT), analista y activista político, es uno de los mayores críticos de la política exterior de la Administración Bush, que analiza en su último libro publicado en España, Lo que decimos se hace (Península). Es autor de obras como Cómo se reparte la tarta (Icaria), Actos de agresión (Crítica) y Hegemonía o supervivencia (Ediciones B). En esta entrevista concedida a La Voz analiza las consecuencias de la crisis que considera de «la liberalización financiera», no del capitalismo liberal.

-¿Cree que esta crisis supone el fin del capitalismo liberal tal y como lo hemos conocido hasta ahora?

-Realmente yo no creo que el capitalismo liberal haya comenzado nunca, por lo que no puede haberse terminado. En Estados Unidos, por ejemplo, la economía depende en gran medida del dinámico sector estatal de innovación y desarrollo para la socialización de los costes y los riesgos y la privatización de los beneficios. Buenos ejemplos de ello son los ordenadores e Internet, pero es mucho más amplio. Lo que podemos preguntarnos es si la liberalización financiera de los últimos 30 años se ha acabado. Esto es probablemente cierto, al menos en algunos aspectos, aunque creo que será modificada y regulada, no terminará; y sus efectos negativos es probable que persistan en formas algo diferentes.

-¿Es tan importante esta crisis para el capitalismo como lo fue la caída del Muro de Berlín para el comunismo?

-Esa fue una observación de Josep Stiglitz, que no es una voz que se pueda desestimar a la ligera, Como ya he dicho, yo creo que estamos ante una crisis de la liberalización financiera y nadie sabe cuán grave llegará a ser.

-¿Nos encontramos ante el principio del final de la hegemonía de Estados Unidos?

-No lo creo. Estados Unidos tiene enormes ventajas. En cuanto a poder militar, probablemente supera a todo el resto del mundo junto. Es el único país que tiene un sistema militar en todo el mundo. Esta más o menos emparejado económicamente con Europa, pero al contrario de Europa es homogéneo y unificado. Se habla mucho de que China y la India se están convirtiendo en centros principales del poder mundial. Creo que es exagerado. Tienen enormes problemas internos. Un ejemplo lo da el Índice de Desarrollo Humano de las Naciones Unidas. China está en el puesto 75 y la India en torno al 125, sin cambios en los últimos 15 años. Yo no veo ningún desafío realista al dominio estadounidense en un futuro previsible.

-¿Ha comenzado ya una era multipolar?

-Durante más de 30 años, el sistema global ha sido tripolar: América del Norte, Europa y Asia del Nordeste, que se ha extendido ahora al sur y el sudeste también. Hoy el mundo se está haciendo cada vez más diverso y el poder se está difundiendo en cierta medida: los recientes acontecimientos en América Latina son bastante llamativos a este respecto. Las reservas financieras se han trasladando sustancialmente a Asia y los países productores de petróleo del Golfo. No creo que podamos decir que la edad multipolar sea nueva, pero sí que está adoptando nuevas y complejas formas.


E. Clemente

sábado, 4 de octubre de 2008

"No hay forma de obligar a un congresista a votar algo porque depende de sus electores"

Robert Shapiro es profesor de Ciencia Política en la Universidad de Columbia y director del Instituto para la Investigación Social y Económica de la Política. De joven estudió casi tantas matemáticas como política, lo cual ahora le convierte en un observador técnico y certero del proceso electoral. Vota a los demócratas y se mudó hace tres años a vivir frente a la Zona Cero. Por optimismo y fe en el futuro.

-¿Le sorprendió que la Cámara de Representantes rechazara el plan de rescate?
-Sí, me quedé muy sorprendido. Se esperaba rebeldía en las filas republicanas pero no tanta. Y, sobre todo, yo no esperaba que la presidenta de la Cámara, la demócrata Nancy Pelosi, no sólo no fuera capaz de reunir los votos necesarios dentro de su propio partido, sino que se metiera en esto sin tener la seguridad de que los votos salían. Si no los tenía, debió retrasar la votación.

-¿Y errores de cálculo aparte, usted a qué atribuye lo que pasó?
-En parte a que en los últimos tiempos vivimos una recarga ideológica de los dos partidos, las posiciones son más fuertes. Ideológicamente, el plan es muy duro de tragar para los republicanos más conservadores. No soportan la idea de que el Gobierno se involucre tanto en la economía.

-En cambio, para los demócratas esa es una buena noticia. ¿Por eso Obama está dispuesto a apoyar un plan tan duro, para conquistar un poder político sin precedentes sobre los mercados?
-Ese es el rol que corresponde a los demócratas, sí: defender el control político de la economía. Ser demócrata es querer que el Gobierno se haga responsable de esta clase de problemas. Por supuesto, el Gobierno tiene que asegurarse de resolver esto de la manera más limpia posible, que los culpables de la crisis sean castigados o que por lo menos no se vean recompensados.

-Volviendo a la votación en sí, en España semejante indisciplina de voto es casi impensable. ¿Por qué los miembros del Congreso norteamericano son más libres de desobedecer a sus partidos?
-Aquí los candidatos al Congreso no se eligen en listas cerradas a escala nacional, como en España. Es justo al revés, cada candidato que decide competir en las primarias necesita el apoyo local, tanto de su electorado como de su partido, para imponerse nacionalmente.

-Con lo cual, si decide no votar algo, la dirección nacional no tiene manera de forzarle.
-No, no hay forma de obligarle porque depende de sus apoyos a nivel local para conservar el escaño. Si estos entran en contradicción con la consigna nacional, el dilema está claro, en favor de sus electores.

-¿Qué sistema le parece mejor?
-Buena pregunta. Hay argumentos a favor de los dos. Nuestro sistema favorece la libre expresión de lo más concreto, pero hace mucho más difícil la articulación de mayorías y coaliciones en tiempos de crisis.

-¿Qué es más grave ahora, la crisis económica o la política?
-Políticamente es muy grave la crisis de liderazgo, la falta de autoridad, la incapacidad de conseguir el apoyo dentro del propio partido. Es grave incluso tratándose de un presidente saliente, lo que aquí se llama un «lame duck» (pato cojo).

-¿Y cómo ve los liderazgos de Obama y de McCain?
-Por lo menos ellos tienen la excusa de no ser presidentes aún, sólo candidatos a serlo. Aún así, yo creo que ha habido errores. Por ejemplo, me pareció un error serio de McCain el decir que se quedaba en Washington para tratar de ejercer presión política a favor del plan. Cuando su sitio para hacer eso, ahora, es el Senado. Allí es donde tiene que actuar.

-¿Siente usted que el país se enfrenta a esta crisis descabezado?
-Estamos cerca de eso, sí. El nivel de confianza es muy bajo. Incluso si este plan de rescate económico funciona, hay muchas dudas.

-¿Quién cree usted que será el próximo presidente?
-La respuesta podría cambiar en sólo unos días. Estas elecciones van a ser muy reñidas, y que la campaña electoral va a tener hasta el final mucha importancia. Pero en estos momentos, mi pronóstico sería que, aunque sea por un margen muy estrecho, va a ganar Obama.

Anna Grau
ABC 02.10.2008


 
Elegant de BlogMundi